نخست مىفرمايد : « بعضى از مردم ، سخنان باطل و بيهوده را خريدارى مىكنند تا خلق خدا را از روى جهل و نادانى ، از راه خدا گمراه سازند » ( * ( وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّه بِغَيْرِ عِلْمٍ ) * ) . « و آيات خدا را به استهزاء و سخريه گيرند » ( * ( وَيَتَّخِذَها هُزُواً ) * ) ( 1 ) . و در پايان آيه اضافه مىكند : « عذاب خوار كننده از آن اين گروه است » ( * ( أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ) * ) . خريدارى كردن سخنان باطل و بيهوده يا به اين گونه است كه به راستى افسانه‌هاى خرافى و باطل را با دادن پول به دست آورند ، آن چنان كه در داستان « نضر بن حارث » خوانديم . و يا از اين طريق است كه براى ترتيب دادن مجالس لهو و باطل و خوانندگى كنيزان خواننده خريدارى كنند ، چنان كه در حديث پيامبر ص ضمن شان نزول بيان شد . و يا صرف كردن مال به هر صورت و به هر طريقى كه به وسيله آن به اين هدف نامشروع يعنى سخنان باطل و بيهوده برسند . عجب اينكه اين كوردلان مطالب باطل و بيهوده را به گرانترين قيمت خريدارى مىكردند ، اما آيات الهى و حكمت را كه پروردگار ، رايگان در اختيارشان گذارده ناديده مىگرفتند . اين احتمال نيز وجود دارد كه خريدارى ( اشتراء ) در اينجا معنى كنايى داشته باشد و منظور از آن هر گونه تلاش و كوشش براى رسيدن به اين منظور است .

--> ( 1 ) ضمير « يتخذها » به « آيات الكتاب » باز مىگردد كه در آيات قبل آمده است ، بعضى نيز احتمال داده‌اند كه به « سبيل » بر گردد ، كلمه « سبيل » گاهى به صورت مذكر و گاه به صورت مؤنث در آيات قرآن آمده است .